Dit jaar was mijn eerste echt Chuseok-ervaringen sinds ik in Busan woon.
Ik had het natuurlijk al eerder gezien – de drukke straten, de lange weekenden, het nieuws over gezinnen die op reis zijn – maar deze keer was ik er zelf bij. En ik leerde wat het werkelijk betekent als Korea een paar dagen tot rust komt. Chuseok – Wanneer Korea tot rust komt
Thuis stond mijn vrouw Nara twee dagen lang in de keuken om eten te bereiden.
Ze kookte met geduld en precisie en het resultaat was een tafel vol kleuren en smaken: chapchae (glasnoedels met groenten en sesam), jeon (gefrituurde stukjes groenten en inktvis), lotuswortel geglazuurd in soja en honing, gebakken zalm met kaas, kastanjerijst, verse salade met kaki's en kiwi, en allerlei banchan — de kleine bijgerechten die Koreaanse maaltijden zo rijk maken. Het was een waar feest, en haar harde werk maakte mijn bewondering voor haar alleen maar groter. De keuken was warm, de tafel vol en het gezin gelukkig.
Buiten verliep het leven op een andere manier langzamer.
Het verkeer reed door, maar hier en daar stonden lange rijen. Parkeerplaatsen stonden vol. Bij elke snelwegoprit stonden auto's te wachten om naar hun geboorteplaats te rijden. Het is elk jaar hetzelfde tafereel: miljoenen mensen reizen door het land om familie te bezoeken en hun voorouders te eren.
En jawel, het regende weer – alsof het weer weet dat het Chuseok is. De temperatuur daalde van 27 naar 21 graden, en de herfst leek op datzelfde moment te beginnen.
Chuseok, het traditionele oogstfeest van Korea, vindt zijn oorsprong bijna 2000 jaar in de Silla-dynastie.
Het begon als een viering van de oogst en als een moment om de maan te bedanken voor de overvloed. Families bereiden nog steeds de charye tafel — een voorouderlijk ritueel waarbij ze de nieuwe rijst, fruit en gerechten van het seizoen aanbieden.
Ook al beoefent niet iedereen het meer, de betekenis blijft hetzelfde: dankbaarheid en familie.
Ik bezocht de Tondosa-tempel tijdens de feestdagen. Het was er vol met mensen – velen droegen rijst of bloemen als offer. De lucht rook naar wierook en regen, en het geluid van gezang vermengde zich met de wind door de bomen. De eerste bladeren waren al rood en geel gekleurd. Het voelde vredig en geaard, een rustig moment in een verder onrustige wereld.
Omdat de wereld is onrustig.
Terwijl Korea Chuseok vierde, kwamen er berichten binnen over nieuwe escalaties in Gaza, de aanhoudende oorlog in Oekraïne en westerse landen die fors investeerden in nieuwe verdedigingssystemen. De wereldwijde sfeer voelt gespannen en onzeker aan.
En toch richtten mensen zich hier in Korea op familie, eten en herinneringen. Het viel me op hoe deze simpele traditie – koken, bezoeken, delen – een soort rust biedt die veel andere samenlevingen lijken te zijn kwijtgeraakt. Het lost geen wereldwijde problemen op, maar het herinnert ons eraan wat er nog steeds toe doet.
De cultuur van geven is nog iets wat Chuseok bijzonder maakt.
Ik was niet meer verbaasd, maar ik was nog steeds verbaasd over de omvang.
Luxe fruitdozen verpakt als sieraden, hoogwaardige ginseng- en gezondheidsproducten, fijne wijnen, kledingstukken – en natuurlijk de enveloppen met geld dat met een kleine strik wordt gegeven en ontvangen. Het gaat niet om pronken; het gaat om respect en zorgzaamheid. Op zijn eigen manier houdt het sociale banden levend.
Terwijl ik dit schrijf, regent het nog steeds buiten.
De lucht is afgekoeld, de keuken ruikt naar sesam en soja, en de koelkast ligt vol met restjes. Korea is even een paar dagen stil geweest. Families zijn samengekomen, herinneringen zijn gemaakt en ondanks het lawaai van de wereld heerste er vrede aan tafel.
Misschien is dat de stille kracht van Chuseok:
Het maakt de wereld niet minder ingewikkeld, maar het herinnert ons eraan dat mensen zelfs in moeilijke tijden thuis kunnen komen, eten kunnen delen en dankbaar kunnen zijn voor wat ze hebben.
