ik heb Ik heb net mijn eerste verjaardag in Korea gevierd. — En het was anders dan ik gewend ben. Maar het was toch bijzonder: mijn eerste in de familie verjaardag hier in Busan.
Over rundvlees, taart en waarom verjaardagen hier anders zijn
We gingen met z'n achten uit eten bij Shabuya, een restaurant in Haeundae dat bekend staat om zijn shabu-shabuEn dat is geen gewone maaltijd. Op tafel staan potten kokende bouillon waarin je zelf groenten, champignons en flinterdunne plakjes groenten kookt. Hanwoo-rundvlees — De trots van Korea. Hanwoo is mals, rijk van smaak en volgens velen zelfs lekkerder dan wagyu.
Het gerecht heeft een rijke geschiedenis. Het is waarschijnlijk ontstaan in Mongolië, waar nomaden vlees in bouillon boven een open vuur kookten. Van daaruit verspreidde het zich door China en bereikte het Japan, waar het zijn naam kreeg: shabu-shabu, een onomatopee-achtig woord dat het geluid nabootst van vlees dat door heet water wordt gehaald — shabu, shabu....
In Korea kreeg het gerecht een eigen leven. De bouillon werd rijker, de sauzen pittiger en het rundvlees van topkwaliteit. Een echte Koreaan shabu-shabu bevat ook veel groenten, tofu, noedels en soms rijst. Het is echt een teaminspanning: iedereen kookt, serveert en eet samen. Sterker nog, het is minder 'eten' en meer 'een klein kookprojectje delen'.
Dat is wat ik er zo leuk aan vind: samen eten betekent echt iets bijzonders. doen Iets samen. Niemand zit stil; iedereen doet mee. Het is sociaal, een beetje chaotisch, maar altijd gezellig.
Kaarsen, bloemen en een korte toespraak
Vlak voordat het diner begon, verscheen er een doos op tafel – een taart, met kaarsjes. Nara's oom en tante hadden hem gebracht, samen met een klein boeketje bloemen, netjes ingepakt zoals hier gebruikelijk is. De kaarsjes werden aangestoken, er werd een kort liedje gezongen en ik blies ze uit.
Daarna hield ik een korte toespraak, waarin ik iedereen bedankte voor hun komst en zei hoe bijzonder het voelde om mijn eerste verjaardag te vieren. familieverjaardag in Korea, en ik voegde eraan toe dat ik hoopte het volgend jaar in het Koreaans te kunnen zeggen. Er werd gelachen, geapplaudisseerd en er waren een paar bemoedigende woorden die ik half begreep, maar die ik volledig waardeerde.
Toen begon het echte koken. De tafel was vol, het rundvlees was perfect en er hing overal stoom. Nara kletste wat met haar tantes en hield alles in de gaten – ze zorgde ervoor dat er meer groenten en vlees binnenkwamen. Mijn schoonmoeder zat rustig aan de eerste tafel te genieten, terwijl haar kleinzoon haar vriendelijk vergezelde en steunde.
Taart, koffie en enveloppen
Na het eten kwam de taart terug, nu met koffie. Er werd gelachen, gekletst en de ontspannen sfeer die hoort bij een goede maaltijd. Toen kwamen de cadeautjes. Van de tantes en mijn schoonmoeder kwam de traditionele witte taart. enveloppen met geld, en van mijn oom en tante de bloemen en de taart.
In Korea zijn cadeaus meestal praktisch: luxe fruitdozen, huidverzorgingssets, kleding of geld. Wat je krijgt, geef je later op een vergelijkbare manier terug – niet als regel, maar als een vriendelijke vorm van wederkerigheid.
Een beetje geschiedenis
In Nederland zijn verjaardagen bijna heilig. Iedereen heeft zijn eigen dag, zijn eigen taart, zijn eigen moment. Je wordt precies één jaar ouder en dat vier je met vrienden, koffie en een zorgvuldige planning. Het voelt natuurlijk, maar het is eigenlijk een vrij recente traditie.
Een paar eeuwen geleden vierde bijna niemand zijn verjaardag. Gewone mensen wisten vaak niet eens hun exacte geboortedatum. Alleen koningen, kerken en de hogere klassen hielden dergelijke gegevens bij. Pas in de 19e eeuw, met de opkomst van de moderne individualiteit, werd de 'persoonlijke verjaardag' een ding.
In Korea verliepen de zaken anders. De focus lag nooit op het individu, maar op de groep – het gezin, de generatie. Men vierde niet de geboortedag maar de leeftijdIedereen werd een jaar ouder op Nieuwjaarsdag, niet op hun persoonlijke verjaardag. En pasgeborenen werden bij de geboorte al als één jaar oud beschouwd.
De eerste verjaardag, of doljanchi, was (en is nog steeds) een belangrijk feest – historisch gezien een viering van overleving, aangezien de kindersterfte ooit hoog was. Een baby werd voor symbolische voorwerpen zoals een pen, munten of draad gezet om zijn toekomst te voorspellen. Daarna waren verjaardagen geen grote gebeurtenis meer, totdat 60e, de hwangap, wat de voltooiing van een volledige maancyclus markeert.
Pas na de Koreaanse Oorlog en de westerse invloed van de jaren 60 en 70 werd de verjaardag zoals wij die kennen – met taart, kaarsjes en je eigen date – gemeengoed. De jongere generatie van nu viert het misschien in cafés met slagroomtaart en Instagramfoto's, maar voor veel gezinnen draait het bij verjaardagen nog steeds minder om de sfeer. mij en meer over ons.
Dat verklaart waarschijnlijk waarom Koreaanse verjaardagen relaxter en spontaner aanvoelen. In Nederland wacht iedereen tot de koffie en taart perfect getimed zijn; hier gaan de dingen gewoon vanzelf.
Een wandeling langs de zee
Na de maaltijd gingen we een korte wandeling maken langs Dalmaji-gil, Een smal park met uitzicht op zee. De lucht was grijs, de wind was zacht. Mijn schoonmoeder liep arm in arm met Donggyu, terwijl Nara verderop met haar tantes stond te kletsen. Het was rustig en vriendelijk – niets spectaculairs, maar precies goed.
Anders, soms lastig, maar heel bijzonder
Wat me opviel, was hoe prettig – maar ook een beetje chaotisch – alles verliep. Niemand vroeg: "Wanneer snijden we de taart aan?" of "Wie begint?" Op een gegeven moment dacht ik: "Zouden we niet moeten wachten met het vlees in de pan te doen tot iedereen er is?" Maar nee – het eten was klaar, dus we begonnen gewoon. Dingen gebeurden gewoon. En dat zegt volgens mij veel over Korea: minder over strikte timing, meer over samen genieten van het moment.
Tegelijkertijd heeft de Koreaanse samenleving nog steeds vele lagen van beleefdheid — in taal, gebaren en sociaal gedrag. Je toont constant respect door hoe je spreekt, een drankje inschenkt of iemand ouder aanspreekt. Dus zelfs als de dingen oppervlakkig gezien ontspannen lijken, is er nog steeds een stil besef van hiërarchie en hoffelijkheid alomtegenwoordig.
Ik vind dat contrast soms verwarrend. Mijn Nederlandse gevoel voor orde en directheid zit diep. Af en toe voel ik dat kleine protest vanbinnen – het stemmetje dat zegt: "Zo hoort het niet." Op die momenten besef ik dat ik me nog steeds aan het aanpassen ben, nog steeds aan het leren wennen aan verschillende culturele ritmes.
Maar eerlijk gezegd? Ik vind het ook prachtig. En vooral ontzettend waardevol.
Zo opgenomen worden in Nara's familie – met taart, bloemen, enveloppen en gelach – is iets wat ik niet als vanzelfsprekend beschouw. Het betekent veel.
Volgend jaar? Absoluut. Dezelfde plek, dezelfde dampende potten, dezelfde vrolijke menigte – en hopelijk een paar zinnen Koreaans van mij.
